Josh Hokit verovert UFC 327: "Hij wordt een ster zoals McGregor"

Een avond vol spektakel in de UFC

UFC 327 was geen gewone evenementavond. Carlos Ulberg sloeg Jiri Prochazka knock-out in een van de meest dramatische finishes van het jaar en greep daarmee de vacant lichtgewaar-titel. Paulo Costa versloeg het ongeslagen fenomeen Azamat Murzakanov. En de legendarische Cub Swanson, op leeftijd maar nog altijd gevaarlijk, liet zijn handschoenen vallen na een zegevierende laatste partij. Het was een kaart die op zichzelf al de geschiedenisboeken in kon.

Toch was er aan het einde van de avond één naam die alles overschaduwde: Josh Hokit.

Blaydes verslagen, bonussen gepakt, een carrière gelanceerd

In slechts zijn derde UFC-gevecht stond Hokit tegenover Curtis Blaydes, een man die al jaren bij de absolute top van het zwaargewicht meedraait. Het was een gevecht dat niemand verwachtte — en toch won Hokit het op punten, in een partij die onmiddellijk de toon zette voor de rest van zijn loopbaan. De UFC-jury kende hem zowel de Fight of the Night als de Performance of the Night toe: twee bonussen die samen neerkomen op 200.000 dollar.

Het tempo waarop Hokit zijn weg heeft afgelegd, is ronduit buitengewoon. Zijn profdebuut als MMA-vechter dateert pas van 2023. Minder dan acht maanden geleden werd hij via Dana White's Contender Series gecontracteerd. En Blaydes — de man die hij versloeg — vocht al in de UFC op het moment dat Hokit zijn allereerste profgevecht had. Poirier verwoordde het scherp: "Curtis Blaydes vocht tegen Francis Ngannou in de UFC, een jaar vóórdat Hokit überhaupt zijn MMA-debuut maakte. Dat hij in zo'n korte tijd zo ver is gekomen, is ongelooflijk."

Wanneer de UFC zijn officiële rankings bijwerkt, zal Hokit een plek in de top tien veroveren — een positie die hij tot voor kort slechts in zijn stoutste dromen had kunnen bedenken.

De vergelijking met McGregor: verdiend of overdreven?

Dustin Poirier kiest zijn woorden normaal gesproken zorgvuldig. Dat hij Hokit in één adem noemt met Conor McGregor, 'Sugar' Sean O'Malley en Chael Sonnen — figuren die de UFC niet alleen met hun vuisten maar ook met hun persoonlijkheid hebben veroverd — zegt genoeg. "Wanneer sterren beginnen te schitteren... wanneer je de praatjes waarmaakt met je daden, word je een ster," zei Poirier in de UFC's About Last Fight-show.

Het is een vergelijking die niet uit de lucht komt vallen. Hokit trok de week voor UFC 327 volop de aandacht. Op de mediadag confronteerde hij zowel Ulberg als Prochazka, speelde hij verschillende personages uit en leverde hij promo's die de MMA-wereld deden praten — niet altijd om de juiste redenen, want een van die optredens bevatte een vreemd accent en racistische grappen. Desondanks: het werkte. De aandacht was er. En op fightnight maakte hij die aandacht waar.

Zelfs zijn gedrag tijdens het gevecht zelf — het opgestoken middelvinger-record dat hij volgens Poirier verbrak — paste in dat plaatje. "Als je de hele week zo praat, moet je ook zo vechten," zei Poirier. "En dat deed hij."

Wat betekent dit voor het UFC-zwaargewicht?

De zwaargewichtdivisie van de UFC staat er al jaren om bekend dat nieuwe namen moeilijk doorbreken. De top wordt gedomineerd door gevestigde namen die jarenlange ervaring hebben opgebouwd. Hokit's prestatie gooit die dynamiek overhoop. Hij is jong, schaamteloos zelfverzekerd en bewijst dat hij op het allerhoogste niveau kan meekomen — niet alleen fysiek, maar ook mentaal.

Zijn entree in de top tien opent deuren naar gevechten met namen die de divisie al jaren kleuren. Of hij het momentum vast kan houden, hangt af van zijn volgende stap. Maar de fundering is gelegd, en die is stevig.

Bron: mmajunkie.usatoday.com

---

Josh Hokit is niet zomaar een vechter die een goede dag had. Hij is een product van dit tijdperk: iemand die begrijpt dat de UFC niet alleen een sport is, maar ook entertainment, theater en persoonlijkheid. Dat zijn aanpak niet altijd smaakvol is, staat buiten kijf — racistische grappen horen nergens thuis, ook niet als zelfpromotie. Maar de kern van wat hij doet, het publiek raken, verhalen vertellen, zichzelf onvergetelijk maken, dat beheerst hij als een veteraan. De vergelijking met McGregor is groot. De ambitie blijkbaar ook.